close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

     

  • SPRAWY Z ZAKRESU PRAWA RODZINNEGO I STANU CYWILNEGO

  • 11.1. Administracyjna zmiana imienia i nazwiska

     

    Obywatel polski może wystąpić o zmianę swojego imienia lub nazwiska na pisemny wniosek złożony wybranemu kierownikowi urzędu stanu cywilnego. Osoba zamieszkała za granicą może złożyć taki wniosek za pośrednictwem konsula, wskazując kierownika urzędu stanu cywilnego, któremu wniosek ma zostać przekazany. Decyzję o zmianie imienia lub nazwiska bądź decyzję o odmowie zmiany imienia lub nazwiska wydaje kierownik urzędu stanu cywilnego, do którego został złożony wniosek, albo jego zastępca.

     

    Wniosek o administracyjną zmianę imienia i nazwiska składa się w sytuacji, gdy nie zaszło żadne zdarzenie z zakresu akt stanu cywilnego, które skutkowało zmianą danych osobowych (jak np. zawarcie małżeństwa lub złożenie oświadczenia o powrocie do nazwiska noszonego przed zawarciem związku małżeńskiego – link do podstrony „Powrót do nazwiska noszonego przed zawarciem małżeństwa”), a mimo to zainteresowany pragnie z pewnych względów zmienić imię lub nazwisko.

     

    Ustawa wskazuje, że administracyjnej zmiany imienia lub nazwiska można dokonać z ważnych powodów, w szczególności gdy:

    • noszone imię lub nazwisko jest ośmieszające albo nielicujące z godnością człowieka;
    • używa się innego imienia lub nazwiska;
    • noszone imię lub nazwisko zostało bezprawnie zmienione;
    • zgodnie z przepisami prawa państwa, którego obywatelstwo również się posiada, nosi się inne imię lub nazwisko.

     

    Osobne reguły mają zastosowanie w przypadku administracyjnej zmiany imion lub nazwisk dzieci. Gdy zmiana nazwiska dotyczy tylko jednego z rodziców, rozciągnięcie jej na małoletnie dziecko wymaga zgody drugiego rodzica, chyba że nie ma on pełnej zdolności do czynności prawnych, nie żyje lub nie jest znany albo jest pozbawiony władzy rodzicielskiej. Jeżeli w chwili zmiany nazwiska dziecko ukończyło 13 lat, potrzebna jest także zgoda dziecka. Zgoda rodzica i dziecka na zmianę nazwiska dziecka powinna zostać wyrażona osobiście przed właściwym kierownikiem urzędu stanu cywilnego lub w formie pisemnej z notarialnie poświadczonym podpisem. Osoby zamieszkałe za granicą mogą wyrazić zgodę przed konsulem. Zmiana nazwiska obojga rodziców rozciąga się na ich małoletnie dzieci.

     

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

    Wymagane dokumenty:

    1. wniosek (dostępny w urzędzie konsularnym);
    2. wyrok rozwodowy (jeżeli dotyczy);
    3. ważny polski paszport lub dowód osobisty;
    4. dokument stwierdzający zmianę nazwiska lub imienia w Serbii (jeśli dotyczy);
    5. inne dokumenty uzasadniające zmianę imienia lub nazwiska;
    6. oświadczenie wnioskodawcy, że w tej samej sprawie nie złożył wcześniej wniosku do innego kierownika urzędu stanu cywilnego lub nie została wydana już decyzja odmowna.

     

    Ponieważ zmiana imienia lub nazwiska powoduje konieczność nasienia zmiany do aktu urodzenia i aktu małżeństwa należy wskazać, gdzie akty zostały sporządzone (wskazać kierownika urzędu stanu cywilnego, który je sporządził). Kierownik urzędu stanu cywilnego sam przekaże informacje do innych kierowników urzędów stanu cywilnego, aby dokonali stosownych zmian w aktach stanu cywilnego osób, których zmiana imienia lub nazwiska dotyczy.

     

    Jeżeli wnioskodawca i jego małoletnie dzieci nie posiadają aktów stanu cywilnego sporządzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wraz z wnioskiem o zmianę imienia lub nazwiska wnioskodawca składa wniosek o transkrypcję zagranicznych dokumentów stanu cywilnego.

     

    CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

    Czy w trybie administracyjnej zmiany imienia mogę dodać trzecie imię z bierzmowania?

    W obowiązującym stanie prawnym nie istnieje taka możliwość. Można natomiast zastąpić wybrane imię innym imieniem, zastąpić dwa imiona jednym imieniem lub odwrotnie, dodać drugie imię, zmienić pisownię imienia lub imion lub zmianę kolejności imion. Można również zmienić nazwisko na inne nazwisko, zmienić pisownię nazwiska lub zmienić formę właściwą dla rodzaju żeńskiego lub męskiego.

     

    Jaka jest różnica między administracyjną zmianą nazwiska, a zmianą nazwiska w wyniku transkrypcji aktu małżeństwa?

    Administracyjna zmiana nazwiska nie jest związana ze zmianą stanu cywilnego i zawiera szerszy katalog możliwości wyboru nowego nazwiska. Musi jednak wystąpić jeden ze wskazanych wyżej powodów zmiany nazwiska np. okoliczność, że dotychczasowe nazwisko jest ośmieszające. W przypadku transkrypcji aktu małżeństwa można przyjąć nazwisko małżonka, pozostać przy dotychczasowym nazwisku lub utworzyć nazwisko dwuczłonowe z nazwiska małżonka i nazwiska dotychczasowego. Ten tryb jednak wiąże się tylko ze zmianą nazwiska w związku z zarejestrowaniem na terytorium Polski małżeństwa zawartego za granicą.

     

     

    Podstawa prawna:

    Ustawa z dnia 17 października 2008 roku o zmianie imienia i nazwiska (tekst jedn. Dz.U. z 2016 roku, poz. 10)

     

     

    11.2. Odtworzenie treści zagranicznego aktu stanu cywilnego

    Jeżeli akt urodzenia, małżeństwa lub zgonu został sporządzony za granicą, a uzyskanie odpisu jest niemożliwe lub związane z poważnymi trudnościami, można odtworzyć jego treść na wniosek osoby zainteresowanej, organu państwowego lub z urzędu.

     

    Uprawnioną do złożenia wniosku jest osoba, której dokument potwierdzający zdarzenie dotyczy lub osoba mająca interes prawny. W przypadku odtwarzania aktu zgonu także osoba, która wykaże interes faktyczny. Kierownik urzędu stanu cywilnego, który odtworzył treść zagranicznego dokumentu stanu cywilnego wydaje wnioskodawcy odpis zupełny aktu stanu cywilnego.

     

    Wniosek o odtworzenie aktu stanu cywilnego należy kierować do kierownika urzędu stanu cywilnego w Polsce. Wniosek można skierować także za pośrednictwem konsula.

     

    Wymagane dokumenty:

    1. wniosek do kierownika urzędu stanu cywilnego; – można również dodać link
    2. dokumenty potwierdzające zdarzenie za granicą (lub ich uwierzytelniona kopia) wraz z tłumaczeniem na język polski dokonanym przez polskiego tłumacza przysięgłego lub polskiego konsula;
    3. ważny polski paszport lub dowód osobisty.

     

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

    Podstawa prawna:

    Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz.  2064).

     

     

     

    11.3. Powrót do nazwiska noszonego przed zawarciem małżeństwa

    Obywatel polski po rozwodzie może powrócić do nazwiska noszonego przed zawarciem małżeństwa składając w terminie trzech miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku rozwodowego oświadczenie przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego lub konsulem. Przyjęcie oświadczenia o powrocie do nazwiska dokumentuje się w formie protokołu.

     

    Wymagane dokumenty:

    1. odpis prawomocnego wyroku sądu o rozwiązaniu małżeństwa;
    2. odpis skrócony lub zupełny aktu małżeństwa (wydany przez polski urząd stanu cywilnego);
    3. ważny polski paszport lub dowód osobisty.

     

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

     

    CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

    Nie zdążyłam złożyć oświadczenia w terminie trzech miesięcy od uprawomocnienia się wyroku rozwodowego. Czy to oznacza, że teraz muszę już zawsze nosić nazwisko byłego męża?

    Nie, zmiana nazwiska na noszone przed zawarciem związku małżeńskiego jest nadal możliwa. Z tą różnicą, że w takim wypadku tylko w trybie administracyjnej zmiany nazwiska, więcej: Administracyjna zmiana imienia i nazwiska.

     

    Ślub brałam w Polsce. Rozwiodłam się na w Serbii. Czy w takim wypadku mogę również złożyć oświadczenie o powrocie do nazwiska noszonego przed zawarciem małżeństwa?

    Tak. Należy pamiętać, że oświadczenie należy złożyć w ciągu trzech miesięcy od chwili uprawomocnienia się orzeczenia rozwodu. W praktyce osoba składająca przed konsulem oświadczenie o powrocie do nazwiska panieńskiego, składa jednocześnie również wniosek o wpisanie wyroku rozwodowego do polskiego rejestru stanu cywilnego, więcej: Rejestracja wyroku rozwodowego wydanego przez sąd zagraniczny.

     

    Jestem dwukrotną rozwódką. Czy teraz, po orzeczeniu drugiego rozwodu, mogę złożyć oświadczenie o powrocie do nazwiska panieńskiego?

    Nie, w tym trybie może Pani złożyć tylko oświadczenie o powrocie do nazwiska noszonego przed zawarciem ostatniego związku małżeńskiego. Natomiast do nazwiska panieńskiego może Pani powrócić w trybie administracyjnej zmiany nazwiska, więcej: Administracyjna zmiana imienia i nazwiska.

     

    Podstawa prawna:

    • Ustawa z dnia 25 lutego 1964 roku Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015 r. poz. 2082, z późn. zm);
    • Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 roku Prawo konsularne (Dz.U. z 2015 r. poz. 1274, z późn. zm.);
    • Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 2064)

     

     

    11.4. Rejestracja urodzenia lub zgonu dla którego nie został sporządzony akt stanu cywilnego

    Urodzenie lub zgon, które nastąpiły za granicą i nie zostały zarejestrowane w zagranicznych księgach stanu cywilnego, można zarejestrować w polskich księgach stanu cywilnego.

     

    Rejestracja urodzenia lub zgonu, dla którego nie został sporządzony zagraniczny akt stanu cywilnego może mieć miejsce w dwóch sytuacjach: po pierwsze jeżeli w państwie urodzenia albo zgonu nie jest prowadzona rejestracja stanu cywilnego; po drugie w państwach w których jest prowadzona rejestracja stanu cywilnego, ale zdarzenie nie zostało odnotowane w prowadzonych rejestrach.

     

    Wymagane dokumenty:

    1. wniosek do kierownika urzędu stanu cywilnego (dostępny w urzędzie konsularnym);
    2. inne niż akty stanu cywilnego dokumenty stanowiące dowód nastąpienia zdarzenia za granicą, wydane przez właściwy podmiot zagraniczny;
    3. tłumaczenie dowodów nastąpienia zdarzenia za granicą;
    4. ważny polski paszport lub dowód osobisty.

     

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

     

    W Serbii istnieje sprawnie działający system rejestracji akt stanu cywilnego. W związku z tym, problematyka związana z rejestrowaniem zdarzeń dotyczących stanu cywilnego, dla których nie został sporządzony akt stanu cywilnego, jest w zasadzie nieobecna w praktyce prawnej.

     

     

    Podstawa prawna:

    • Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 roku Prawo konsularne (Dz.U. z 2015 r. poz. 1274, z późn. zm.);
    • Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 2064).

     

    11.5. Uznanie wyroku rozwodowego wydanego przez sąd zagraniczny

    Tryb uznania wyroku rozwodowego wydanego przez sąd zagraniczny uzależniony jest od daty jego wydania oraz od tego czy został wydany przez sąd państwa będącego członkiem Unii Europejskiej, czy też przez sąd państwa nienależącego do UE.

     

    1. Wyroki rozwodowe wydane przez sądy państw członkowskich UE od 1 maja 2004 roku są bezpośrednio uznawane przez polskie władze i podlegają jedynie procedurze rejestracji (którą można przeprowadzić w Polsce w urzędzie stanu cywilnego lub za pośrednictwem konsula).
    2. Wyroki rozwodowe wydane przez sądy państw niebędących członkami UE od dnia 1 lipca 2009 roku są także bezpośrednio uznawane przez polskie władze i podlegają jedynie procedurze rejestracji (którą można przeprowadzić w Polsce w urzędzie stanu cywilnego lub za pośrednictwem konsula).
    3. Wyroki rozwodowe wydane przez sądy państw członkowskich UE przed 1 maja 2004 roku lub przez sądy pozostałych państw przed 1 lipca 2009 roku mogą zostać uznane na terytorium RP tylko w wyniku przeprowadzenia postępowania w sądzie okręgowym, właściwym ze względu na obecne lub ostatnie miejsce zameldowania.

     

    REJESTRACJA WYROKU ROZWODOWEGO ZA POŚREDNICTWEM KONSULA (DOTYCZY PRZYPADKÓW WSKAZANYCH W PUNKTACH 1 ORAZ 2)

     

    Wymagane dokumenty:

    1. wniosek do kierownika urzędu stanu cywilnego o wpisanie orzeczenia o rozwodzie jako wzmianki dodatkowej w akcie małżeństwa (dostępny w urzędzie konsularnym); – ew. link do wniosku
    2. prawomocny  wyrok rozwodowy w oryginale (w przypadku wyroków orzeczonych poza Serbią zachodzi konieczność legalizacji dokumentu, więcej: Apostille i legalizacja dokumentu urzędowego); 
    3. tłumaczenie wyroku na język polski;
    4. w przypadku wyroków orzeczonych przez sądy państw członkowskich UE, świadectwo określone w art. 39 rozporządzenia Rady 2201/2003 (wydawane przez właściwy sąd zagraniczny) tzw. Form of Certificate under Article 39 of Council Regulation (EC) No. 2201/2003 of November 2003 concerning jurisdiction and the recognition and enforcement of judgments in matrimonial matters – znany jako „Form F42” lub „Formularz 42”;
    5. tłumaczenie „Formularza 42”;
    6. odpis polskiego aktu małżeństwa;
    7. w przypadku jeśli wyrok rozwodowy został wydany w trybie zaocznym, należy dostarczyć również oryginał lub uwierzytelniony odpis dokumentu stwierdzającego, że pismo wszczynające postępowanie lub dokument równorzędny został doręczony stronie, która się nie stawiła;
    8. ważny polski paszport lub dowód osobisty (do wglądu) – w przypadku wniosku składanego przez obywatela polskiego.

     

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

     

    UZNANIE WYROKU ROZWODOWEGO W SĄDZIE OKRĘGOWYM (DOTYCZY PRZYPADKU WSKAZANEGO W PUNKCIE 3)

     

    Uznanie wyroku sądu zagranicznego wydanego przed 1 maja 2004 roku (w przypadku wyroków sądów państw członkowskich UE) lub przed 1 lipca 2009 roku (w przypadku wyroków sądów państw spoza UE) dotyczącego obywatela polskiego, gdy jedna ze stron zamieszkuje w Polsce, podlega kompetencji sądu okręgowego właściwego dla jej miejsca zamieszkania w Polsce. Uznanie wyroku sądu zagranicznego dotyczącego obywatela polskiego w przypadku, gdy obie strony zamieszkują za granicą, podlega kompetencji Sądu Okręgowego w Warszawie, VI Wydział Rodzinny Odwoławczy, Aleja Solidarności 127, 00-951 Warszawa.

     

    Konsul nie pośredniczy w realizacji wniosków o uznanie (rejestrację) wyroków rozwodowych wydanych przed 1 maja 2004 roku (w przypadku wyroków sądów państw członkowskich UE) lub przed 1 lipca 2009 roku (w przypadku wyroków sądów państw spoza UE).

     

    Wniosek o uznanie wyroku sądu zagranicznego (w 4 egzemplarzach) powinien zawierać:

    1. imię, nazwisko i adres wnioskodawcy;
    2. imię, nazwisko i adres pełnomocnika do doręczeń w Polsce (o ile będzie ustanowiony);
    3. imię, nazwisko i adres uczestnika postępowania (była żona, były mąż);
    4. datę i miejsce zawarcia związku małżeńskiego (jeśli związek małżeński zawarty był za granicą może być wymagana transkrypcja aktu małżeństwa);
    5. obywatelstwo, jakie posiadali małżonkowie w dniu wniesienia pozwu o rozwód oraz jakie posiadają obecnie;
    6. uzasadnienie interesu prawnego żądania uznania wyroku (do czego potrzebne jest wnioskodawcy uznanie wyroku);
    7. wyjaśnienie, czy w Polsce toczyła się sprawa o rozwód.

     

    Do wniosku należy dołączyć:

    1. wyrok rozwodowy w oryginale wraz z zaświadczeniem właściwego sądu, że wyrok jest prawomocny, a gdy wyrok jest zaoczny – zaświadczeniem, że wezwanie zostało doręczone nieobecnej stronie – oraz trzy fotokopie tego wyroku wraz z jego legalizacją (więcej: Apostille i legalizacja dokumentu urzędowego);
    2. tłumaczenie wyroku rozwodowego na język polski, sporządzone przez tłumacza przysięgłego zarejestrowanego na liście tłumaczy przysięgłych w Polsce i trzy fotokopie tego tłumaczenia;
    3. odpis aktu małżeństwa z urzędu stanu cywilnego w Polsce – gdy małżeństwo było zawarte w Polsce lub zarejestrowane w polskich księgach stanu cywilnego.

     

    Wszystkie wyżej wymienione dokumenty wnioskodawca składa osobiście w biurze podawczym właściwego terytorialnie sądu okręgowego w Polsce lub po uzgodnieniu z sądem przesyła listem poleconym na jego adres. Wnioskodawca składając wniosek o uznanie wyroku sądu zagranicznego zobowiązany jest do uiszczenia opłaty sądowej za przyjęcie wniosku do rozpatrzenia. Jeżeli miejsce pobytu byłego małżonka nie jest znane lub nie włada on językiem polskim (a nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń w Polsce), koszty mogą wzrosnąć w związku z koniecznością ustanowienia kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania lub w związku z koniecznością dokonywania tłumaczeń dokumentów sądowych. Decyzje w sprawie terminu posiedzenia sądu, wysokości opłat sądowych, złożenia ewentualnych dodatkowych dokumentów lub wyjaśnień należą do kompetencji właściwego terytorialnie sądu okręgowego w Polsce.

     

    CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

    Czy w przypadku wydania wyroku rozwodowego przez sądy państwa członkowskiego UE kierownik urzędu stanu cywilnego może odmówić wpisania wzmianki dodatkowej o rozwodzie do polskiego aktu małżeństwa?

    Tak, takie sytuacje reguluje art. 22 wspomnianego rozporządzenia (WE) nr 2201/2003. Dopuszcza on odmowę uznania orzeczenia dotyczącego rozwodu, separacji lub unieważnienia małżeństwa w czterech sytuacjach:

    • jeżeli takie uznanie jest oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie;
    • jeżeli zostało wydane zaocznie a stronie przeciwnej nie doręczono pisma wszczynającego postępowanie lub pisma równorzędnego, w czasie i w sposób umożliwiający jej przygotowanie obrony, chyba że zostanie ustalone, że strona przeciwna jednoznacznie zgadza się z orzeczeniem;
    • jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z orzeczeniem wydanym w postępowaniu między tymi samymi stronami w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie;
    • jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z wcześniejszym orzeczeniem wydanym w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim między tymi samymi stronami, o ile to wcześniejsze orzeczenie spełnia warunki niezbędne do jego uznania w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie.

    Podobne uregulowania zawiera polski Kodeks postępowania cywilnego w przypadku wyroków podlegających uznaniu przed sądem okręgowym.

     

    Rozwiodłem się i ponownie ożeniłem na terytorium Serbii. Czy mogę jednocześnie złożyć wniosek o zarejestrowanie rozwodu i transkrypcję aktu mojego drugiego małżeństwa?

    Nie, gdyż w takim wypadku najpierw trzeba uzyskać pozytywną decyzję kierownika urzędu stanu cywilnego w przedmiocie wpisania wyroku rozwodowego. W niektórych wypadkach np. dotyczących wyroków zaocznych, gdy pozwany nie wiedział o toczącym się postępowaniu, kierownik urzędu stanu cywilnego może odmówić naniesienia wzmianki dodatkowej o rozwiązaniu małżeństwa. Dlatego najpierw należy pozytywnie zakończyć postępowanie związane z wpisaniem wyroku rozwodowego, a dopiero później złożyć wniosek o transkrypcję kolejnego małżeństwa.

     

    Przed kilkoma laty zawieraliśmy małżeństwo w jednym z polskich urzędów konsularnych, czy to oznacza, że teraz możemy rozwieść się w urzędzie konsularnym?

    Nie. Małżeństwo może być rozwiązane tylko orzeczeniem sądu. Co do zasady właściwy miejscowo będzie sąd ostatniego wspólnego miejsca zamieszkania małżonków. W przypadku jeżeli rozwód zostanie orzeczony przez sąd serbski, to powinien następnie zostać zarejestrowany w polskim urzędzie stanu cywilnego.

     

     

    Podstawa prawna:

    • Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 roku dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej;
    • Ustawa z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm.).

     

    11.6. Transkrypcja (rejestracja) zagranicznego aktu małżeństwa w polskim rejestrze stanu cywilnego

     

    Transkrypcja aktu małżeństwa polega na wiernym i literalnym przeniesieniu treści zagranicznego dokumentu stanu cywilnego do polskiego rejestru. Po dokonanej transkrypcji kierownik urzędu stanu cywilnego wydaje odpis zupełny polskiego aktu małżeństwa, który zawiera adnotację o dokonanej transkrypcji.

     

    Transkrypcja (rejestracja) zagranicznego dokumentu stanu cywilnego jest obowiązkowa, jeżeli obywatel polski którego dotyczy zagraniczny dokument stanu cywilnego, posiada akt stanu cywilnego potwierdzający zdarzenia wcześniejsze (np. akt urodzenia, akt wcześniejszego małżeństwa) sporządzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wnioskuje o dokonanie czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego, lub ubiega się o polski dokument tożsamości lub nadanie numeru PESEL.

     

    Wniosek o transkrypcję aktu małżeństwa można złożyć osobiście lub poprzez pełnomocnika do kierownika urzędu stanu cywilnego w Polsce lub skorzystać z pośrednictwa konsula. Transkrypcja aktu małżeństwa jest dokonywana w związku z zawarciem małżeństwa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w celu umożliwienia wydania paszportu na nowe nazwisko albo w związku z pozytywnie zakończonym postępowaniem o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego.

     

    Jeżeli w zagranicznym akcie małżeństwa nie znajduje się informacja na temat nazwiska noszonego przez małżonków po zawarciu małżeństwa oraz na temat nazwisk noszonych przez dzieci zrodzone z tego związku małżeńskiego, to stosowne oświadczenia można zawrzeć we wniosku o transkrypcję, składanym w konsulacie. Jeżeli wniosek o transkrypcję zagranicznego aktu małżeństwa został złożony do konsula, oświadczenia te małżonkowie mogą także złożyć do protokołu przed konsulem przy składaniu wniosku o transkrypcję.

     

    Dokumenty sporządzone w języku obcym przedkłada się z urzędowym tłumaczeniem na język polski dokonywanym przez:

    1. tłumacza przysięgłego wpisanego na listę prowadzoną przez Ministra Sprawiedliwości;
    2. tłumacz przysięgłego uprawnionego do dokonywania takich tłumaczeń w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG);
    3. konsula.

     

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

    TRANSKRYPCJA SERBSKICH AKTÓW MAŁŻENSTWA

    W przypadku transkrypcji serbskich aktów małżeństwa należy przedłożyć następujące dokumenty:

    1. wniosek o transkrypcję (dostępny w urzędzie konsularnym); + ew. link do formularza
    2. oryginał aktu małżeństwa;
    3. tłumaczenie aktu małżeństwa dokonane przez tłumacza przysięgłego lub konsula ;
    4. w przypadku jeżeli jeden z małżonków posiada zagraniczny akt urodzenia i nie posiada polskiego aktu urodzenia – oryginał aktu urodzenia tego małżonka (może być wymagana apostille lub legalizacja, o ile nic innego nie wynika z odrębnych przepisów) wraz z tłumaczeniem dokonanym przez tłumacza przysięgłego lub konsula.

     

     

    CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

    Czy do złożenia wniosku o transkrypcję konieczna jest obecność obojga małżonków?

    Wniosek o transkrypcję aktu małżeństwa może złożyć jeden z małżonków, ale w takim wypadku będzie mógł złożyć oświadczenie o wyborze nazwiska tylko dla siebie (tj. pozostać przy dotychczasowym nazwisku, utworzyć nazwisko dwuczłonowe lub przyjąć nazwisko drugiego małżonka). Małżonek nieskładający wniosku o transkrypcję pozostanie przy dotychczasowym nazwisku, a dzieci zrodzone z takie związku będą nosić nazwisko dwuczłonowe składające się z nazwiska matki i dodanego do niego nazwiska męża. Oczywiście to ograniczenie nie będzie miało zastosowania, jeżeli informacja o wyborze nazwiska została zawarta w treści zagranicznego aktu małżeństwa.

     

     

    Nasze dane w akcie małżeństwa zostały zapisane bez polskich znaków diakrytycznych. Jak to się ma do wniosku o transkrypcję?

    W takim wypadku możecie Państwo (razem z wnioskiem o transkrypcję) złożyć wniosek o dostosowanie pisowni w polskim akcie małżeństwa do reguł pisowni polskiej lub wniosek o sprostowanie danych w oparciu o Państwa akty urodzenia.

     

    Jak długo, po sporządzeniu polskiego aktu małżeństwa i przyjęciu nazwiska męża, mogę się posługiwać dokumentami wystawionymi na dotychczasowe dane (paszportem i dowodem osobistym)?

    Należy niezwłocznie wystąpić o wymianę dotychczasowych dokumentów tożsamości. W przypadku obywateli polskich przebywających za granicą dokumenty zachowują ważność przez cztery miesiące od dnia sporządzenia aktu małżeństwa stwierdzającego zmianę nazwiska, a w przypadku małżeństwa zawartego przed konsulem lub za granicą – od dnia doręczenia odpisu polskiego aktu małżeństwa .

     

     

    Podstawa prawna:

    • Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 2064);
    • Ustawa z dnia 25 lutego 1964 roku Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2015 r. poz. 2082, z późn. zm.).
    • Ewentualnie umowy bilateralne.

     

     

    11.7. Transkrypcja (rejestracja) zagranicznego aktu urodzenia w polskim rejestrze stanu cywilnego

     

    Transkrypcja aktu urodzenia polega na wiernym i literalnym przeniesieniu treści zagranicznego dokumentu stanu cywilnego do polskiego rejestru. Po dokonanej transkrypcji kierownik urzędu stanu cywilnego wydaje odpis zupełny polskiego aktu urodzenia, który zawiera adnotację o dokonanej transkrypcji.

     

    Transkrypcja (rejestracja) zagranicznego dokumentu stanu cywilnego jest obowiązkowa, jeżeli obywatel polski, którego dotyczy zagraniczny dokument stanu cywilnego wnioskuje o dokonanie czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego, lub ubiega się o polski dokument tożsamości lub nadanie numeru PESEL.

     

    Wniosek o transkrypcję aktu urodzenia można złożyć osobiście lub poprzez pełnomocnika do kierownika urzędu stanu cywilnego w Polsce lub skorzystać z pośrednictwa konsula. Transkrypcja aktu urodzenia jest dokonywana najczęściej w związku z urodzeniem się dziecka poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w celu umożliwienia wydania mu dokumentu paszportowego albo w związku z prowadzonym postępowaniem o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego.

     

    Dokumenty sporządzone w języku obcym przedkłada się z urzędowym tłumaczeniem na język polski dokonywanym przez:

    1. tłumacza przysięgłego wpisanego na listę prowadzoną przez Ministra Sprawiedliwości;
    2. tłumacz przysięgłego uprawnionego do dokonywania takich tłumaczeń w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG);
    3. konsula.

     

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

     

    TRANSKRYPCJA SERBSKICH AKTÓW URODZENIA

    W przypadku transkrypcji aktów urodzenia należy przedłożyć następujące dokumenty:

    1. wniosek o transkrypcję (dostępny w urzędzie konsularnym);
    2. oryginał  aktu urodzenia dziecka, zawierający imiona i nazwiska rodziców;
    3. tłumaczenie aktu urodzenia dokonane przez tłumacza przysięgłego w Polsce lub konsula;
    4. w przypadku jeżeli jeden z małżonków nie posiada polskiego aktu urodzenia a w Polsce nie zostało zarejestrowane małżeństwo rodziców dziecka – oryginał aktu urodzenia tego rodzica (może być wymagana apostille lub legalizacja, o ile nic innego nie wynika z odrębnych przepisów) wraz z tłumaczeniem dokonanym przez tłumacza przysięgłego lub konsula.

     

     

    CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

    Czy do złożenia wniosku o transkrypcję konieczna jest obecność obojga rodziców?

    Zgodnie z art. 104 ust. 4 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego wniosek do wybranego kierownika urzędu stanu cywilnego o dokonanie transkrypcji może złożyć osoba, której dotyczy zdarzenie podlegające transkrypcji lub inna osoba, która wykaże interes prawny w transkrypcji. W związku z tym przepisy ustawy Prawo o aktach cywilnego nie przewidują konieczności obecności obojga rodziców przy składaniu wniosku o transkrypcję aktu urodzenia ich dziecka.

     

    Czy wniosek o transkrypcję może złożyć osoba inna niż rodzic?

    Wniosek o dokonanie transkrypcji może złożyć osoba „która wykaże interes prawny w transkrypcji”. W związku z tym przypadki składania wniosków np. przez osoby niespokrewnione lub instytucje miejscowe są oceniane indywidualnie.

     

    Moja partnerka urodziła dziecko w Serbii. Na akcie urodzenia naszego dziecka są wskazane moje dane jako ojca dziecka. Ale w Polsce wciąż toczy się sprawa rozwodowa partnerki. Czy w przypadku transkrypcji do polskiego aktu urodzenia zostaną wpisane dane jej męża jako ojca dziecka?

    Nie, dane ojca dziecka będą takie jak w serbskim akcie urodzenia. W czasie wizyty zostaniecie Państwo poproszeni o wskazanie adresu zamieszkania męża Pana partnerki. Po dokonaniu transkrypcji kierownik urzędu stanu cywilnego zawiadomi jej męża o zarejestrowaniu aktu urodzenia dziecka i wpisaniu Pana danych jako ojca dziecka oraz poinformuje męża partnerki, że jeżeli on sam poczuwa się do ojcostwa to może wnieść do sądu sprawę o zaprzeczenie ojcostwa.

     

    Czy sporządzenie polskiego aktu urodzenia wiąże się z nadaniem numeru PESEL?

    Nie do końca. W przypadku osób urodzonych za granicą i nie posiadających zameldowania w Polsce sporządzenie (w wyniku transkrypcji) polskiego aktu urodzenia jest warunkiem koniecznym do nadania numeru PESEL. Ale wniosek o nadanie tego numeru dziecku składa się dopiero w czasie wizyty paszportowej. W przypadku osób, które dokonały transkrypcji w związku z toczącym się postępowaniem o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego warunkiem dodatkowym przyjęcia wniosku paszportowego (i nadania numeru PESEL) będzie uzyskanie pozytywnej decyzji wojewody w przedmiocie posiadania polskiego obywatelstwa.

     

    Dane w serbskim akcie urodzenia naszego dziecka zostały zapisane bez polskich znaków diakrytycznych. Jak to się ma do wniosku o transkrypcję?

    W takim wypadku możecie Państwo złożyć wniosek o dostosowanie pisowni w akcie sporządzonym w wyniku transkrypcji do reguł pisowni polskiej lub wniosek o sprostowanie danych w oparciu o Państwa akt małżeństwa lub Państwa akty urodzenia. O ile jednak urzędy stanu cywilnego w Polsce dokonują sprostowania na takiej podstawie danych rodziców w akcie urodzenia ich dziecka (jako osoby posiadające już akta stanu cywilnego w Polsce), to nie zawsze dokonują sprostowania danych samego dziecka. Może to prowadzić do sytuacji, w której dane rodziców zostaną zapisane zgodnie z regułami pisowni polskiej, a dane dziecka bez polskich znaków diakrytycznych.

     

     

    Podstawa prawna:

    • Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 roku, poz. 2064);

     

     

    11.8. Transkrypcja (rejestracja) zagranicznego aktu zgonu w polskim rejestrze stanu cywilnego

     

    Transkrypcja aktu zgonu polega na wiernym i literalnym przeniesieniu treści zagranicznego dokumentu stanu cywilnego do polskiego rejestru. Po dokonanej transkrypcji kierownik urzędu stanu cywilnego wydaje odpis zupełny polskiego aktu zgonu, który zawiera adnotację o dokonanej transkrypcji.

     

    Wniosek o transkrypcję aktu zgonu może złożyć osobiście lub poprzez pełnomocnika osoba mająca interes faktyczny w transkrypcji dokumentu potwierdzającego zgon do kierownika urzędu stanu cywilnego w Polsce lub skorzystać z pośrednictwa konsula.

     

    Dokonanie transkrypcji aktu zgonu nie jest warunkiem koniecznym do wydania zaświadczenia na przewóz zwłok lub prochów.

     

    Dokumenty sporządzone w języku obcym przedkłada się z urzędowym tłumaczeniem na język polski dokonywanym przez:

    1. tłumacza przysięgłego wpisanego na listę prowadzoną przez Ministra Sprawiedliwości;
    2. tłumacz przysięgłego uprawnionego do dokonywania takich tłumaczeń w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG);
    3. konsula.

     

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

     

    W przypadku transkrypcji serbskich aktów zgonu należy przedłożyć następujące dokumenty:

    1. wniosek o transkrypcję (dostępny w urzędzie konsularnym);
    2. oryginał  aktu zgonu (w przypadku dokonywania transkrypcji aktów zgonu państw trzecich należy zalegalizować akt, o ile nic innego nie wynika z odrębnych przepisów);
    3. tłumaczenie aktu zgonu dokonane przez tłumacza przysięgłego w Polsce lub konsula.

       

     

    Podstawa prawna:

    • Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 roku, poz. 2064);

     

     

    11.9. Uznanie ojcostwa

     

    Oświadczenie o uznaniu ojcostwa można złożyć przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego (w Polsce) lub przed konsulem (za granicą). Oświadczenie przed konsulem można złożyć pod warunkiem, że przynajmniej jedno z rodziców posiada polskie obywatelstwo. Uznanie ojcostwa polega na tym, że mężczyzna, od którego pochodzi dziecko oświadcza, że jest ojcem dziecka, natomiast matka dziecka potwierdza (jednocześnie lub w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia oświadczenia przez mężczyznę), że ojcem dziecka jest składający oświadczenie mężczyzna.

     

    Uznanie może dotyczyć także ojcostwa dziecka poczętego przed jego urodzeniem, jak również dziecka poczętego w wyniku procedury in vitro, przed przeniesieniem komórek rozrodczych do organizmu kobiety. W tym ostatnim przypadku oświadczenie o uznaniu ojcostwa musi być złożone przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego – urzędnicy konsularni nie posiadają w tym zakresie własnych uprawnień.

     

    Oświadczenia o uznaniu ojcostwa muszą być zgodne. W przypadku braku zgodności stanowisk kobiety i mężczyzny ustalenie ojcostwa następuje na drodze sądowej.

     

    Uznanie ojcostwa jest inną instytucją prawa cywilnego niż przysposobienie (adopcja). Uznanie ojcostwa wiąże się z przyznaniem istnienia więzi biologicznej pomiędzy mężczyzną uznającym dziecko a dzieckiem. Natomiast przysposobienie (adopcja) polega na utworzeniu więzi prawnej pomiędzy rodzicem adopcyjnym a przysposabianym dzieckiem, takiej samej jaka istnieje między rodzicami, a potomstwem biologicznym, przy świadomości braku istnienia więzów krwi.

     

    Ojcostwo można uznać w stosunku do dziecka:

    • poczętego;
    • urodzonego, do osiągnięcia pełnoletności;
    • zmarłego przed osiągnięciem pełnoletności – w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym mężczyzna składający oświadczenie o uznaniu dowiedział się o śmierci dziecka, nie później jednak niż do dnia, w którym dziecko osiągnęłoby pełnoletniość.

     

    W wyniku uznania ojcostwa uznane dziecko nosi nazwisko:

    • w przypadku złożenia zgodnych oświadczeń rodziców w sprawie nazwiska – nazwisko jednego z rodziców albo nazwisko dwuczłonowe, powstałe w wyniku połączenia nazwisk rodziców;
    • w sytuacji braku zgodnych oświadczeń rodziców dziecka w sprawie nazwiska dziecka – nazwisko składające się z nazwiska matki i dołączonego do niego nazwiska ojca dziecka.

     

    Jeżeli dziecko ukończyło 13 rok życia, to do zmiany nazwiska konieczna jest zgoda dziecka.

     

    Przesłanki niedopuszczalności uznania ojcostwa przed konsulem są następujące:

    1. osiągnięcie przez dziecko pełnoletności;
    2. przyjęcie oświadczeń koniecznych do uznania bądź odmowa ich przyjęcia przez innego kierownika urzędu stanu cywilnego lub konsula;
    3. wątpliwość co do pochodzenia dziecka;
    4. wszczęcie postępowania sądowego o ustalenie ojcostwa;
    5. nieposiadanie pełnej zdolności do czynności prawnych przez osoby składające oświadczenia.

     

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

    W celu umówienia wizyty należy skontaktować się telefonicznie na numer +381 11 2065 315. Zachęcamy do wcześniejszego kontaktu telefonicznego lub mailowego z wydziałem konsularnym w celu ustalenia szczegółów sprawy. 

     

    Oświadczenia konieczne do uznania ojcostwa dokumentuje się w formie protokołu, który podpisują rodzice dziecka, konsul oraz dziecko, jeśli ukończyło 13 lat, które w protokole zamieszcza swój podpis oraz informację o wyrażeniu bądź odmowie wyrażenia zgody na zmianę nazwiska.

     

    W przypadku przyjęcia oświadczenia o uznaniu ojcostwa przez konsula, konsul wydaje rodzicom pisemne zaświadczenie potwierdzające uznanie ojcostwa.

     

    Jeżeli konsul odmówił przyjęcia oświadczeń koniecznych do uznania ojcostwa z uwagi na ich niedopuszczalność, powiadamia pisemnie matkę dziecka i mężczyznę, który twierdzi, że jest ojcem dziecka w terminie 7 dni od dnia odmowy, o jej przyczynach i możliwości uznania ojcostwa przed sądem opiekuńczym.

     

    CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

    Moja partnerka urodziła dziecko w Polsce i pozostanie tam przez najbliższe miesiące. Ja mam kontrakt w Serbii i na chwilę obecną nie mogę pojechać do kraju. Czy istnieje możliwość, żebym ja złożył oświadczenie o uznaniu ojcostwa przed konsulem, a partnerka przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego w Polsce?

    Tak, istnieje taka możliwość. W takiej sytuacji konsul prześle do właściwego USC tylko oświadczenie mężczyzny o uznaniu ojcostwa, a matka dziecka będzie musiała potwierdzić tę okoliczność w ciągu trzech miesięcy.

     

    Mój partner jest Serbii i nie mówi po polsku. Czy to wyklucza możliwość złożenia przez niego oświadczenia o uznaniu dziecka przed polskim konsulem lub polskim kierownikiem urzędu stanu cywilnego?

    Nie, w takim wypadku przepisy wymagają jedynie zapewnienia udziału tłumacza. Nie musi to być tłumacz przysięgły z listy Ministerstwa Sprawiedliwości. Jednak w przypadku tłumacza niebędącego tłumaczem przysięgłym zajdzie konieczność odebrania od niego (pod rygorem odpowiedzialności karnej) oświadczenia, że będzie wykonywał powierzone zadania sumiennie i bezstronnie, dochowując tajemnicy prawnie chronionej oraz kierując się w swoim postępowaniu uczciwością i etyką. Osoba sprawująca funkcję tłumacza powinna posługiwać się terminologią prawniczą.

     

    Mąż mojej partnerki zmarł przed kilkoma laty. Planujemy się pobrać. Czy będę mógł złożyć oświadczenie o uznaniu jej córki z pierwszego małżeństwa?

    Nie ma takiej możliwości, gdyż w takim wypadku nie istnieją więzy pokrewieństwa biologicznego pomiędzy Panem, a córką partnerki. W takim wypadku właściwa będzie procedura przysposobienia dziecka.

     

    Posiadamy serbski akt urodzenia dziecka bez danych mojego partnera jako ojca naszego syna. Czy najpierw powinniśmy sprostować serbski akt i dokonać transkrypcji do polskiego rejestru czy też dokonać transkrypcji i złożyć oświadczenia o uznaniu ojcostwa?

    W takim wypadku wybór należy do Państwa. Od strony prawnej obie ścieżki postępowania są dopuszczalne.

     

     

    Podstawa prawna:

    • Ustawa z dnia 25 lutego 1964 roku Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2015 r. poz. 2082, z późn. zm.);
    • Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 2064);
    • Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 roku Prawo konsularne (Dz.U. z 2015 r. poz. 1274, z późn. zm.).

     

     

    11.10. Uzupełnienie i sprostowanie aktu stanu cywilnego

     

    1. UZUPEŁNIENIE TREŚCI AKTU STANU CYWILNEGO

    Jeżeli akt stanu cywilnego nie zawiera wszystkich danych, które powinny być w nim zamieszczone, podlega uzupełnieniu. Postępowanie związane z uzupełnieniem treści aktu stanu cywilnego zawiera ograniczenia dowodowe – w szczególności musi opierać się na wcześniej sporządzonych aktach stanu cywilnego (mogą to być także akta stanu cywilnego innych państw niż Polska lub Serbia i państwa byłej Jugosławii, wydane przed 1991 r., w takim wypadku może jednak zachodzić konieczność legalizacji dokumentów, więcej: Apostille i legalizacja dokumentu urzędowego) lub innych dokumentach stwierdzających stan cywilny. Nie ma możliwości uzupełnienia aktu stanu cywilnego na podstawie np. o dane z dokumentów tożsamości.

     

    Wymagane dokumenty:

    • wniosek o uzupełnienie treści aktu stanu cywilnego (dostępny w urzędzie konsularnym);
    • odpis aktu stanu cywilnego wymagający uzupełnienia;
    • dowody z wcześniejszych aktów stanu cywilnego (np. podstawą uzupełnienia aktu urodzenia dziecka będzie akt małżeństwa jego rodziców lub akty urodzeń rodziców jeśli nie są oni małżeństwem);
    • ważny paszport lub dowód osobisty (do wglądu).

     

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

    2. SPROSTOWANIE TREŚCI AKTU STANU  CYWILNEGO

    Jeżeli akt stanu cywilnego zawiera oczywiste omyłki pisarskie, podlegają one sprostowaniu. Podobnie jak w przypadku uzupełniania treści aktu stanu cywilnego, postępowanie związane ze sprostowaniem aktu zawiera ograniczenia dowodowe – w szczególności musi opierać się na wcześniej sporządzonych aktach stanu cywilnego (mogą to być także akta stanu cywilnego innych państw niż Polska lub Serbia, w takim wypadku może jednak zachodzić konieczność legalizacji dokumentów, więcej: Apostille i legalizacja dokumentu urzędowego ) lub innych dokumentach stwierdzających stan cywilny. Nie ma możliwości sprostowania aktu stanu cywilnego na podstawie np. o dane z dokumentów tożsamości.

     

    Wymagane dokumenty:

    1. wniosek o sprostowanie treści aktu stanu cywilnego (dostępny w urzędzie konsularnym);
    2. odpis aktu stanu cywilnego podlegający sprostowaniu;
    3. dowody z wcześniejszych aktów stanu cywilnego (np. akt urodzenia dziecka można sprostować na podstawie aktu małżeństwa rodziców lub aktów urodzenia rodziców jeśli nie są małżeństwem; akt małżeństwa prostuje się na podstawie aktów urodzenia małżonków; akt zgonu prostuje się na podstawie aktu małżeństwa lub aktu urodzenia zmarłego);
    4. ważny paszport lub dowód osobisty.

     

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.– link do zakładki

     

    Podstawa prawna:

    Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 roku, poz. 2064).

     

     

    11.11. Uzyskanie (wydobycie) odpisów akt stanu cywilnego i zaświadczeń o stanie cywilnym z urzędu stanu cywilnego w Polsce

     

    W obowiązującym stanie prawnym konsulowie nie posiadają uprawnień do wydobywania odpisów akt stanu cywilnego (ani zaświadczeń o stanie cywilnym) z urzędów stanu cywilnego w Polsce.

     

    1. WYDOBYCIE ODPISU AKTU STANU CYWILNEGO PRZEZ KREWNYCH W POLSCE

    Odpisy mogą natomiast wydobyć krewni samego zainteresowanego przebywającego poza granicami kraju oraz osoby sprawujące nad nim pieczę tj.:

    1. małżonek;
    2. wstępni (rodzice, dziadkowie, pradziadkowie etc.);
    3. zstępni (dzieci, wnuki, prawnuki, etc.);
    4. rodzeństwo;
    5. przedstawiciel ustawowy;
    6. opiekun.

     

    Obecnie, w związku z utworzeniem ogólnokrajowego i prowadzonego w systemie informatycznym rejestru stanu cywilnego (który zastąpił dawne księgi stanu cywilnego), okoliczność, że krewni zamieszkują poza miejscem urodzenia osoby, której dotyczy akt albo poza miejscem, w którym zawarła ona związek małżeński nie stanowi przeszkody w sprawnym i szybkim wydobyciu odpisu. Odpis może zostać wydobyty w dowolnym urzędzie stanu cywilnego w Polsce pod warunkiem, że został wpisany do Systemu Rejestrów Państwowych „Źródło” (wszystkie akta sporządzone od 1 marca 2015 roku znajdują się w tym systemie, a akta sporządzone przed tą datą są do niego sukcesywnie przepisywane). W przypadku akt sporządzonych przed 1 marca 2015 roku sugerujemy, w celu usprawnienia postępowania, skontaktowanie się ze swoim urzędem stanu cywilnego i skierowanie wniosku o wpisanie aktu do Systemu „Źródło”. Po uzyskaniu numeru aktu w Systemie „Źródło” członkowie rodziny będą go mogli wydobyć w dowolnym urzędzie stanu cywilnego w Polsce.

     

    Dane umożliwiające odszukanie aktu stanu cywilnego to:

    • dane osoby, której akt dotyczy;
    • data i miejsce zdarzenia;
    • imiona, nazwiska rodziców;
    • w przypadku rejestracji wyznaniowej (do końca 1945 roku) wyznanie osoby oraz nazwę parafii, w której miał miejsce chrzest osoby, ślub lub zgon.

     

    Krewnym osoby zainteresowanej nie przysługuje prawo do wydobycia zaświadczenia o stanie cywilnym. Zaświadczenie o stanie cywilnym wydawane jest wyłącznie na wniosek osoby zainteresowanej.

     

    2. WYDOBYCIE ODPISU AKTU STANU CYWILNEGO PRZEZ SAMEGO ZAINTERESOWANEGO, PRZEBYWAJĄCEGO ZA GRANICĄ

    W przypadku braku krewnych w Polsce, którzy mogliby pomóc w wydobyciu odpisu aktu stanu cywilnego sam zainteresowany może:

    1. Skontaktować się z właściwym urzędem stanu cywilnego w Polsce i ustalić możliwość złożenia wniosku drogą korespondencyjną i przesłania odpisu bezpośrednio na adres zamieszkania w Serbii. Wiąże się to z obowiązkiem uprzedniego uiszczenia opłaty skarbowej na konto właściwego USC .
    2. Wydobyć odpis aktu stanu cywilnego przez platformę e-PUAP w formie elektronicznej (uwaga, odpisy w formie elektronicznej mogą nie być honorowane poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej).
    3. Skontaktować się z właściwym urzędem stanu cywilnego w Polsce, złożyć drogą korespondencyjną wniosek o wydanie odpisu i dokonanie doręczenia przez konsula. Akt stanu cywilnego zostanie następnie, na wniosek osoby zainteresowanej, przesłany przez urząd stanu cywilnego do konsula, który doręcza ten akt wnioskodawcy. W tym przypadku konieczne jest wniesienie opłaty konsularnej zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

    CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

    Przed kilkoma laty wydobywałam odpis naszego aktu małżeństwa przez Konsulat Generalny RP w Edynburgu. Obecnie uzyskałam informację, że nie ma już takiej możliwości. Czy to prawda?

    W 2015 roku w życie weszły dwie nowe ustawy mające znaczący wpływ na uprawnienia urzędników konsularnych. W dniu 1 marca 2015 roku weszła w życie nowa ustawa Prawo o aktach stanu cywilnego, a 1 listopada 2015 roku nowa ustawa Prawo konsularne. Zgodnie z art. 45 pierwszej z cytowanych ustaw organy administracji publicznej mogą wydobywać odpisy akt stanu cywilnego tylko w przypadku jeżeli odpis jest niezbędny w celu realizacji ich ustawowych zadań. Nie mogą więc wydobywać odpisów aktu stanu cywilnego na rzecz obywateli polskich zamieszkałych poza granicami RP. Ponadto art. 27 ust. 1 Prawa konsularnego mówi o wydobywaniu przez konsulów odpisów akt stanu cywilnego z rejestrów państwa przyjmującego, nie przyznając uprawnień do wydobywania odpisów z rejestrów polskich.

     

    Posiadam odpis aktu urodzenia wydany przed 1 marca 2015 roku, to znaczy na starym druku w formacie A5. Czy jest on nadal ważny?

    Tak, odpisy z akt stanu cywilnego wydane przed 1 marca 2015 roku są ważne bezterminowo i nadal mogą być przedkładane organom administracji. Natomiast zaświadczenia o stanie cywilnym są ważne przez sześć miesięcy od dnia wystawienia.

     

     

    Podstawa prawna:

    • Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 2064);
    • Ustawy z dnia 25 czerwca 2015 roku Prawo konsularne (Dz.U. z 2015 r. poz. 1274, z późn. zm.).

     

     

    11.12. Uzyskanie (wydobycie) odpisów akt stanu cywilnego z urzędu stanu cywilnego za granicą

     

     

     

    11.13. Uzyskanie (wydobycie) zaświadczenia, że zgodnie z prawem polskim można zawrzeć małżeństwo na potrzeby zawarcia małżeństwa w państwie trzecim

     

    Konsul pośredniczy w wydobyciu zaświadczeń, że zgodnie z prawem polskim można zawrzeć małżeństwo – na potrzeby małżeństw zawieranych w państwach trzecich (tj. poza Polską i poza Serbią).

     

    W przypadku zamiaru zawarcia małżeństwa w państwie trzecim sugerujemy skorzystanie z możliwości wydobycia (a nie wydania przez konsula) przedmiotowego zaświadczenia z polskiego urzędu stanu cywilnego. Dokumenty wydane przez urzędy konsularne nie podlegają legalizacji w krajach będących stronami Europejskiej konwencji o zniesieniu wymogu legalizacji dokumentów sporządzanych przez przedstawicieli dyplomatycznych lub urzędników konsularnych, sporządzonej w Londynie dnia 7 czerwca 1968 roku (Dz.U. z 1995 roku, Nr 76, poz. 381), to w innych państwach urzędnik udzielający ślubu może odmówić ich przyjęcia. Natomiast dokumenty wystawione przez kierowników urzędów stanu cywilnego podlegają legalizacji na normalnych zasadach i po jej uzyskaniu mogą być przedstawiane w państwach trzecich, więcej: Apostille i legalizacja dokumentu urzędowego.

     

    Wymagane dokumenty:

    1. Ważny polski  paszport lub dowód osobisty;
    2. kopię dokumentu tożsamości przyszłego małżonka;
    3. wniosek o wydanie zaświadczenia;
    4. zapewnienie o nieistnieniu okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa;
    5. odpis aktu urodzenia wnioskodawcy;
    6. w przypadku jeżeli wnioskodawca pozostawał wcześniej w związku małżeńskim odpis aktu małżeństwa z adnotacją o jego ustaniu albo odpis aktu małżeństwa z dokumentem potwierdzającym jego ustanie;
    7. dokument potwierdzający stan cywilny przyszłego małżonka (w przypadku dokumentów obcojęzycznych wraz z tłumaczeniem dokonanym przez tłumacza przysięgłego lub konsula oraz legalizacją, o ile nic innego nie wynika z odrębnych przepisów).

       

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

    Zaświadczenie stwierdzające, że zgodnie z prawem polskim można zawrzeć małżeństwo jest ważne sześć miesięcy od daty jego wystawienia. Jeżeli zaświadczenie utraciło ważność, całą procedurę należy powtórzyć.

     

    CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

    Nadal nie rozumiem jaka jest różnica pomiędzy zaświadczeniem wystawianym przez konsula, a zaświadczeniem wystawianym przez kierownika urzędu stanu cywilnego?

    Zaświadczenia wystawionego przez konsula nie można legalizować. Natomiast zaświadczenie wystawione przez kierownika urzędu stanu cywilnego może być przedmiotem legalizacji. Dlatego jeżeli urzędnik w kraju, w którym ma zostać zawarty związek małżeński, będzie wymagał zalegalizowanego zaświadczenia, to powinno być ono wystawione przez kierownika urzędu stanu cywilnego, a nie przez konsula.

     

    Czy przyszły małżonek musi być obecny w czasie wizyty związanej ze złożeniem wniosku o wydanie zaświadczenia, że zgodnie z prawem polskim możemy zawrzeć związek małżeński?

    Nie ma takiej potrzeby, ale treść jego zaświadczenia o stanie cywilnym nie powinna budzić wątpliwości i pozwalać na uzupełnienie wszystkich danych, które powinny się znaleźć na zaświadczeniu, że zgodnie z prawem polskim możecie zawrzeć związek małżeński. Zaświadczenie powinno np. pozwalać zidentyfikować płeć przyszłego małżonka.

     

    Czy konsul wyda mi zaświadczenie, że zgodnie z prawem polskim mogę zawrzeć związek małżeński na potrzeby małżeństwa jednopłciowego?

    Nie, gdyż zaświadczenie takie zawiera dane na temat przyszłego współmałżonka, a w obowiązującym stanie prawnym polski ustawodawca nie przewiduje możliwości zawierania lub uznawania związków jednopłciowych zawieranych za granicą. W takich wypadkach radzimy naszym interesantom uzyskanie zaświadczenia o stanie cywilnym, które wydobywane jest z polskiego urzędu stanu cywilnego, bez pośrednictwa konsula, więcej: Uzyskanie (wydobycie) odpisów akt stanu cywilnego i zaświadczeń o stanie cywilnym z urzędu stanu cywilnego w Polsce. Nie możemy jednak zagwarantować, że takie zaświadczenie zostanie uznane za wystarczające w państwie trzecim.

     

     

    Podstawa prawna:

    • Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 2064);
    • Ustawy z dnia 25 czerwca 2015 roku Prawo konsularne (Dz.U. z 2015 r. poz. 1274, z późn. zm.).

     

     

    11.14. Wydanie zaświadczenia, że zgodnie z prawem polskim można zawrzeć małżeństwo na potrzeby zawarcia małżeństwa w Serbii.

    Konsul wydaje zaświadczenia, że zgodnie z prawem polskim można zawrzeć małżeństwo, na potrzeby małżeństw zawieranych w Serbii. Dokument ten można otrzymać również w urzędzie stanu cywilnego w Polsce, jednak może być on przedmiotem legalizacji. – link do zakładki „Apostille i legalizacja dokumentu urzędowego”

     

    Wymagane dokumenty:

    1. ważny polski  paszport lub dowód osobisty (do wglądu);
    2. kopię dokumentu tożsamości przyszłego małżonka;
    3. wniosek o wydanie zaświadczenia;
    4. zapewnienie o nieistnieniu okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa;
    5. odpis aktu urodzenia wnioskodawcy;
    6. w przypadku jeżeli wnioskodawca pozostawał wcześniej w związku małżeńskim odpis aktu małżeństwa z adnotacją o jego ustaniu albo odpis aktu małżeństwa z dokumentem potwierdzającym jego ustanie;
    7. dokument potwierdzający stan cywilny przyszłego małżonka (w przypadku dokumentów wystawionych w innych państwach niż Serbia wraz z tłumaczeniem dokonanym przez tłumacza przysięgłego lub konsula oraz legalizacją, o ile nic innego nie wynika z odrębnych przepisów).

       

    Opłata zgodnie z Tabelą opłat konsularnych.

     

    Zaświadczenie stwierdzające, że zgodnie z prawem polskim można zawrzeć małżeństwo jest ważne sześć miesięcy od daty jego wystawienia. Jeżeli zaświadczenie utraciło ważność, całą procedurę należy powtórzyć.

     

    CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

    Czy przyszły małżonek musi być obecny w czasie wizyty związanej ze złożeniem wniosku o wydanie zaświadczenia, że zgodnie z prawem polskim możemy zawrzeć związek małżeński?

    Nie ma takiej potrzeby, ale treść jego zaświadczenia o stanie cywilnym nie powinna budzić wątpliwości i pozwalać na uzupełnieni wszystkich danych, które powinny się znaleźć na zaświadczeniu, że zgodnie z prawem polskim możecie zawrzeć związek małżeński. Zaświadczenie powinno np. pozwalać zidentyfikować płeć przyszłego małżonka.

     

    Jaka jest różnica pomiędzy zaświadczeniem, że zgodnie z prawem polskim mogę zawrzeć związek małżeński, a zaświadczeniem o stanie cywilnym?

    Zaświadczenie, że zgodnie z prawem polskim można zawrzeć małżeństwo wskazuje (imiennie) osobę wnioskującą o jego wydanie oraz zawiera dane przyszłego współmałżonka. Osoba wnioskująca o wydanie takiego zaświadczenia składa zapewnienie o braku przeszkód małżeńskich (tj. nie tylko o fakcie niepozostawania w związku małżeńskim, ale także o braku bliskiego pokrewieństwa, które wykluczałoby zawarcie związku, braku informacji o chorobach uniemożliwiających zawarcie małżeństwa itp.). Zakres dowodowy zaświadczenia o stanie cywilnym jest węższy: dotyczy tylko osoby wnioskującej i okoliczności niepozostawania (lub pozostawania) przez nią w związku małżeńskim.

     

    Czy konsul wyda mi zaświadczenie, że zgodnie z prawem polskim mogę zawrzeć związek małżeński na potrzeby małżeństwa jednopłciowego? 

    Nie, gdyż zaświadczenie takie zawiera dane na temat przyszłego współmałżonka, a w obowiązującym stanie prawnym polski ustawodawca nie przewiduje możliwości zawierania lub uznawania związków jednopłciowych zawieranych za granicą. W takich wypadkach radzimy naszym interesantom uzyskanie zaświadczenia o stanie cywilnym, które wydobywane jest z polskiego urzędu stanu cywilnego, bez pośrednictwa konsula, więcej: Uzyskanie (wydobycie) odpisów akt stanu cywilnego i zaświadczeń o stanie cywilnym z urzędu stanu cywilnego w Polsce. – link do zakładki Nie możemy jednak zagwarantować, że takie zaświadczenie zostanie uznane za wystarczające w państwie trzecim.

     

     

    Podstawa prawna:

    • Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 2064);
    • Ustawy z dnia 25 czerwca 2015 roku Prawo konsularne (Dz.U. z 2015 r. poz. 1274, z późn. zm.).

     

     

    11.15. Zawarcie małżeństwa przed konsulem

    Ta forma zawarcia związku małżeńskiego ma zastosowanie tylko w przypadku jeżeli oboje narzeczeni są obywatelami polskimi.

     

    Wymagane dokumenty:

    1. odpis skrócony lub zupełny aktu urodzenia (odpisy wielojęzyczne na druku europejskim są niewystarczające) obojga przyszłych małżonków;
    2. w przypadku osób, które były wcześniej pozostawały w związku małżeńskim – akt tego małżeństwa wraz adnotacją o jego ustaniu lub akt małżeństwa wraz z prawomocnym orzeczeniem polskiego sądu rozwiązującym to małżeństwo (w przypadku jeżeli rozwód został orzeczony poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, należy go najpierw zarejestrować w Polsce, więcej: Rejestracja wyroku rozwodowego wydanego przez sąd zagraniczny – link do podstrony);
    3. pisemne zapewnienie o nieistnieniu okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa;
    4. ważny polski dowód osobisty lub paszport (dokumenty muszą być ważne zarówno w dniu składania zapewnień małżeńskich, jak również w wyznaczonej dacie ślubu);
    5. zezwolenie na zawarcie małżeństwa, jeżeli wymagają tego przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego RP (np. w przypadku zawierania związku małżeńskiego przez kobietę, która ukończyła 16 rok życia, ale nie ukończyła lat 18);
    6. kserokopie paszportów lub dowodów osobistych świadków (dokumenty muszą być ważne w wyznaczonej dacie ślubu);
    7. listę imienną gości (należy również poinformować o ograniczeniach w tym względzie).

     

    Posiadanie obywatelstwa polskiego przez świadków nie jest konieczne. Do ceremonii ślubnej potrzebnych jest dwóch świadków. Konsulat/wydział konsularny nie zapewnia świadków do uroczystości ślubnej.

     

    Najpóźniej na miesiąc przed datą ceremonii narzeczeni muszą dokonać opłaty konsularnej oraz złożyć osobiście przed konsulem zapewnienia o braku okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa.

     

    W celu umówienia wizyty prosimy o kontakt mailowy lub telefoniczny (+381 11 2065 315). W dniu wizyty należy mieć ze sobą komplet dokumentów niezbędnych do zawarcia małżeństwa.

     

    Opłaty konsularne za przygotowanie dokumentacji w sprawie zawarcia małżeństwa przed konsulem, sporządzenie protokołu ze złożenia oświadczeń o wstąpieniu w związek małżeński oraz zorganizowanie uroczystości w urzędzie konsularnym pobiera się zgodnie z Tabelą opłat konsularnych

     

    Konsul udziela ślubów w salonie Ambasady RP w Belgradzie.

     

    CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

    Czy zapewnienie o braku przeszkód małżeńskich można złożyć przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego w Polsce, a następnie przedłożyć je w konsulacie w celu przyjęcia oświadczeń o wstąpieniu w związek małżeński przez konsula?

    Obowiązująca ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego przewiduje możliwość przyjęcia zapewnień przez konsula na potrzeby zawarcia ślub w Polsce przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego. Nie przewiduje jednak procedury odwrotnej tzn. złożenia zapewnień w Polsce na potrzeby ślubu przed konsulem. W związku z czym konieczna jest dwukrotna wizyta w urzędzie konsularnym: pierwsza – związana ze złożeniem zapewnień i przedłożeniem wymaganej dokumentacji (na miesiąc przed datą planowej uroczystości); druga – związana ze złożeniem zapewnień o wstąpieniu w związek małżeński.

     

    Przed kilkoma laty zawieraliśmy małżeństwo w jednym z polskich urzędów konsularnych, czy to oznacza, że teraz możemy rozwieść się w urzędzie konsularnym?

    Nie. Małżeństwo może być rozwiązane tylko orzeczeniem sądu. Co do zasady, właściwy miejscowo będzie sąd ostatniego wspólnego miejsca zamieszkania małżonków. W przypadku jeżeli rozwód zostanie orzeczony przez sąd serbski, to powinien następnie zostać zarejestrowany w polskim urzędzie stanu cywilnego, więcej: Rejestracja wyroku rozwodowego wydanego przez sąd zagraniczny.

     

     

    Podstawa prawna:

    • Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 roku Prawo konsularne (Dz.U. z 2015 r. poz. 1274, z późn. zm.);
    • Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 2064);
    • Ustawa z dnia 25 lutego 1964 roku Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2015 r. poz. 2082, z późn. zm.).

     

    11.16. Zawarcie związku małżeńskiego w serbskim urzędzie

    Związek zawierany przed serbskim urzędnikiem stanu cywilnego podlega prawu serbskiemu. W celu uzyskania szczegółowych na ten temat sugerujemy kontakt z lokalnym urzędem.

    Rola polskiego konsula jest w tym wypadku ograniczona do wydania albo udzielania pomocy w uzyskaniu zaświadczenia, że zgodnie z prawe polskim dana osoba może zawrzeć małżeństwo (przed zawarciem związku małżeńskiego) lub na przyjęciu wniosku o transkrypcję (zarejestrowanie) aktu małżeństwa

     

     

    11.17. Zawarcie małżeństwa w urzędzie stanu cywilnego w Polsce

     

    Narzeczeni przebywający poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, którzy chcą zawrzeć małżeństwo przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego w Polsce, składają konsulowi zapewnienie o nieistnieniu okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa, który przekazuje je niezwłocznie wskazanemu kierownikowi urzędu stanu cywilnego.

     

    Zapewnienie składa się co najmniej miesiąc przed planowaną datą zawarcia związku małżeńskiego w Polsce. Zapewnienie jest ważne przez okres 6 miesięcy od daty jego złożenia przez obie osoby zamierzające zawrzeć małżeństwo.

     

    Zapewnienie o nieistnieniu okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa złożone przed konsulem wymagane jest od:

    1. obywateli polskich, zamieszkałych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, którzy chcą zawrzeć małżeństwo przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego;
    2. obywatela polskiego i cudzoziemca, którzy chcą zawrzeć małżeństwo przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego;
    3. cudzoziemcami, którzy chcą zawrzeć małżeństwo przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego w Polsce.

     

    Wymagane dokumenty:

    1. odpis aktu urodzenia;
    2. w przypadku osób, które były wcześniej zamężne/żonate akt małżeństwa wraz adnotacją o jego ustaniu lub akt małżeństwa wraz z prawomocnym orzeczeniem polskiego sądu rozwiązującym małżeństwo (w przypadku jeżeli rozwód został orzeczony poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, należy go najpierw zarejestrować w Polsce, więcej: Rejestracja wyroku rozwodowego wydanego przez sąd zagraniczny);
    3. ważny paszport lub dowód osobisty.

     

    W przypadku gdy małżeństwo ma być zawarte przez obywatela polskiego i cudzoziemca, konsul oprócz wymienionych wyżej dokumentów, przyjmuje również zapewnienie od cudzoziemca, jeżeli przedłoży on dodatkowo dokument stwierdzający, że zgodnie z właściwym prawem może zawrzeć małżeństwo.

     

    Wszystkie dokumenty przedkładane przez cudzoziemca powinny zostać przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego.

     

    W przypadku cudzoziemców niebędących obywatelami serbskimi lub będących naturalizowanymi obywatelami serbskimi może zaistnieć konieczność zalegalizowania zagranicznych akt stanu cywilnego (najczęściej chodzi o legalizację aktów urodzenia, więcej: Apostille i legalizacja dokumentu urzędowego )

     

     

    CZĘSTO ZADAWANE PYTANIA

    Czy konsul może przyjąć zapewnienia małżeńskie w przypadku zamiaru zawarcia małżeństwa konkordatowego?

    Konsul nie posiada uprawnień do przyjmowania zapewnień na potrzeby tzw. małżeństw konkordatowych (tj. zawieranych przed duchownym i wywierających skutek prawny w obszarze prawa cywilnego i prawa kanonicznego). W takim wypadku należy się kontaktować bezpośrednio z właściwą miejscowo parafią i właściwym terytorialnie kierownikiem urzędu stanu cywilnego w celu dopełnienia wszelkich formalności. W takim wypadku nie ma jednak obowiązku złożenia zapewnień na co najmniej 30 dni przed planowaną datą zawarcia związku małżeńskiego.

     

    Moja narzeczona przebywa obecnie w Polsce, a ja w Serbii. Czy istnieje możliwość złożenia przez nią zapewnienia przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego w kraju, a przeze mnie w Serbii?

    Tak, istnieje taka możliwość. Należy jedynie pamiętać, że zapewnienia są ważne przez okres sześciu miesięcy. W związku z tym planowana data ślubu musi wypaść w terminie, kiedy zarówno Pana zapewnienie, jak i to złożone przez narzeczoną będzie ważne.

     

    Czy istnieje możliwość zawarcia związku małżeńskiego w Polsce, ale poza siedzibą właściwego urzędu stanu cywilnego?

    Kierownik urzędu stanu cywilnego może przyjąć oświadczenie poza siedzibą urzędu stanu cywilnego, ale w okręgu rejestracji stanu cywilnego, w którym jest właściwy, jeżeli wskazane miejsce zawarcia małżeństwa zapewnia zachowanie uroczystej formy jego zawarcia oraz bezpieczeństwo osób obecnych przy składaniu oświadczeń o wstąpieniu w związek małżeński.

     

     

    Podstawa prawna:

    • Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 roku Prawo konsularne (Dz.U. z 2015 r. poz. 1274, z późn. zm.);
    • Ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 2064);

    Ustawa z dnia 25 lutego 1964 roku Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2015 r. poz. 2082, z późn. zm.).

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: